Areopagus

10475250_351970694995300_5328811681050794895_nMaandelijks een openbaar gesprek van Ad van Nieuwpoort, soms ook van een ander, op zondagmiddag om 16.00 uur in de Dorpskerk met iemand, die midden in het leven staat en een zekere mate van algemene bekendheid geniet.

Een politicus, een bestuurder, een schrijver bijvoorbeeld. Toegankelijk voor een ieder. Een gesprek over wat iemand beweegt, over zijn of haar achtergrond, over doelen en idealen en de praktijk van het leven in onze huidige maatschappij, in onze wereld. Discussie met de aanwezigen via schriftelijke vragen, maar ook na afloop bij een drankje. 

Kom naar Areopagus met Rob Oudkerk

Zondag 18 februari gaat Ad van Nieuwpoort in gesprek met Rob Oudkerk. Rob Oudkerk (62) was – naar eigen zeggen – lange tijd ‘een bang joods jongetje’ met daarnaast een tomeloos verlangen om bij te dragen, mensen en de wereld een klein beetje beter te maken.

Om de met de paplepel ingegoten angst er niet bij te horen te compenseren, maakte hij zichzelf soms groter dan hij was of vluchtte in de verleidingen van de lust. Dit alles bij elkaar zorgde ervoor dat hij Tweede Kamerlid werd voor de PvdA, een eigen tv-programma had en voor alle premières die denkbaar zijn werd uitgenodigd. Het zorgde er ook voor dat hij in 2004 viel als wethouder in Amsterdam, nadat bekend was geworden dat hij de tippelzone bezocht. Zijn vak als huisarts bleef hij daarna uitoefenen, naast zijn optredens op radio en televisie als politiek expert en een lectoraat bij de Haagse Hogeschool. Rob is inmiddels gescheiden, gekalmeerd en gelukkig met zijn grote liefde. Hij is radiopresentator op Radio 1, voorzitter van de Amsterdamse middelbare scholen en adviseur van verschillende organisaties op het gebied van gezondheid. Hij deed dit jaar mee aan de Slimste Mens en lag er al na een ronde uit. Volgens zijn vriendin is hij de liefste, grappigste en zorgzaamste man die er bestaat en maakt hij de allerbeste ontbijtjes. Rob is vader van twee volwassen kinderen. We zien uit naar een boeiend gesprek.

Zondag 18 februari
16.00-17.00 uur
Muziek: Reinoud Jongsma zit aan de vleugel
Na afloop meet&greet
Locatie: Dorpskerk Bloemendaal, Kerkplein 1
Toegang: uw gift. Of doe uw gift digitaal.

Nico ter Linden las over J.C. en andere Kerstverhalen

Bij deze kerst-areopagus las Nico ter Linden voor. Hij las verhalen van hemzelf over Kerstmis, geschreven om de Bijbel toegankelijker te maken. 

*Het verhaal van Lucas en Mattheüs, beide schrijvend aan hun evangelie over het leven van Jezus, beide op zoek naar een passend geboorteverhaal, Samen uitgangspunten vaststellend als geboorte uit een maagd, aankondiging door een engel. Toch twee geheel verschillende verhalen. Lucas koos voor Jezus, die over de aarde trok, de zwerver, geboren in een stal bij een herberg, verkondigd aan eenvoudige herders. Mattheüs voor de koningszoon, zoals aangekondigd door Jesaja, gezien door buitenlandse vorsten. Het kind aan wie goud en wierook gebracht werden, maar ook de mirre, waarmee de doden gebalsemd werden, de schaduw van zijn dood later.

*Een verhaal over gesprekken met kinderen. Naast wie zou je in de hemel willen zitten? Naast Johan Cruijff, ook een J.C., in Barcelona El Salvador, de Verlosser. Over wie ook een mooi geboorteverhaal te maken zou zijn: geboren bij de Middenweg, op zondag, om 14 uur, vlak voor het begin van Ajax. Met Matthews, Puscas en Pele als engelen.

Wie was Jezus? Die kwam van God, was een koningszoon, hield van alle mensen, vooral van de armen. Ze wilden hem pakken, lukte eerst wel, maar toen weer niet, want hij kwam terug.

*Zijn ongemakkelijke gesprek op een 1e Kerstdag, op de Dam, live om 8 uur voor de NCRV, samen met iemand van het Leger des Heils en iemand van de winkeliersvereniging. Over: “wat vindt u van de kerstman?”. Over bekommernis voor daklozen en zwervers versus het geven van dure geschenken. Over het kind dat liever onrecht draagt dan doet. Over de zwarte koning, die beter weet wat lijden is.

*Mensa was een jongetje met een blanke moeder en een vader van de Antillen, Mensa was bruin. Hij mocht engel zijn in het kerstspel, maar engelen zijn blank, nietwaar? Juf wilde hem wit schminken. Moeder verdrietig, Mensa boos. Wat vindt u daarvan? Ik had net een boekje gekregen met kerstverhalen uit de hele wereld: met Maria en Jozef en de engelen in alle kleuren, in alle denkbare gewaden, met alle standen van ogen. Het kwam als geroepen.

En de engel zei: vrede voor alle mensen.

*Twee agenten kwamen met een foto aan zijn deur. Weet u wie dit is? Het was Henk, een opgesloten tbs’er, die hem ooit in de drukte voor Kerst om een gesprek vroeg. Met wie hij toen sprak over het volk, dat in de duisternis wandelt, over dat ene lichtpuntje aan de donkere hemel, het licht van Christus, ontstoken door Henk. Nu bleek Henk vermoord te zijn,. Op de begrafenis op St. Barbara waren wel 100 mensen gekomen, dankbaar dat ze Henk gekend hadden. Hoe hij God om ontferming vroeg voor Henk en voor zijn moordenaar. In paradisum deducant te angeli.

Maarten Gast

Bekijk de foto’s:

Burgemeester bij Areopagus: ik wil verbinden

Elder Roest is te gast in onze dorpskerk. We maken kennis met hem bij Areopagus.

De nu 63-jarige Roest wil zich open stellen. Hij vertelt over zijn opvoeding in een vrijzinnig-liberaal middenstandsgezin in Hoogezand, en hoe hij studeerde in een links Gronings milieu.

Al vroeg werd Roest met het fenomeen ziekte geconfronteerd. Op tienjarige leeftijd kreeg hij te maken met een regelmatig terugkerende klaplong, waardoor hij als astmapatiënt bijna twee jaar in een ziekenhuis moest verblijven. ,,Daar heb ik geleerd om bondgenoten te zoeken’’, legt hij uit. ,,De tuinman was een bondgenoot, maar ook het keukenpersoneel. Dat heeft er mede voor gezorgd dat ik leerde tuinieren, én van lekker eten houd.’’

Voor zijn aantreden in Bloemendaal was Elbert Roest actief in Laren. Hij had geen moeite om de uitdaging van de politieke slangenkuil Bloemendaal aan te gaan. ,,Met Bloemendaal is op zichzelf niets aan de hand, als je kijkt naar de schoonheid, de samenlevingskracht en de warmte van de mensen. Er is wél iets mis met hoe mensen in het politieke bedrijf met elkaar omgaan. Daar wil ik de komende periode aan werken, maar dat kan ik niet alleen.’’

Vandaar dat hij deze periode vooral benut om naar mensen te luisteren. Daar past het interview in deze kerk prima bij, vindt hij. Cadeau heeft hij het in het leven allemaal niet gekregen, legt Roest uit. ,,Maar ik ben geen tovenaar en kan in mijn eentje niet al die dossiers even omgooien’’, relativeert hij. ,,Als iedereen elkaar hier ondanks de verschillen blijft respecteren komen we een heel eind.’’

Bron: Haarlems Dagblad

Luister het interview terug: druk op het luidspreker-icoon

Freek de Jonge ontroerde Bloemendaal

Op zondag 17 september ging in een bomvolle dorpskerk in Bloemendaal Ad van Nieuwpoort in gesprek met schrijver, cabaretier en domineeszoon Freek de Jonge. Op de vraag waar zijn jarenlange gedrevenheid toch vandaan komt, refereerde De Jonge aan zijn vader: ‘Hij legde in zijn werk steeds de vinger op de zere plek. En dat is precies ook wat ik meen te moeten doen: De vinger leggen op de zere plekken van de samenleving’. Het gedicht ‘Wees niet bang’ waarmee De Jonge de middag afsloot, ontroerde velen.
Nog nagenietend van zondagmiddag teken ik een paar dingen op naar aanleiding van mijn gesprek met Freek de Jonge. Zomaar even tussendoor om over na te kunnen denken…

Is het leggen van de vinger bij de zere plek van de samenleving niet onze roeping? 

Basisonderwijs zou zich vooral moeten toeleggen op het aanleren van vertrouwen, discipline en concentratie (geloof, hoop en liefde). De rest komt vanzelf.
Probleem van onze tijd is de fixatie op de vorm ten koste van de inhoud. Terwijl wij als mensen ten diepste allemaal geliefd willen worden, lijken de verschillende vormen ons steeds weer van elkaar te vervreemden.
Luister terug via het radio-icoon.

Film ‘Hier ben ik’ roert kijkers

Presentatrice Jacobine Geel interviewde de filmmakers Sarah Vos en Sander Snoep over hun nieuwe film ‘Hier ben ik’. Een film over de kerk van Bloemendaal, maar ook over kwetsbaarheid, over het durven tonen van je zwakheid.

Wie van deze film een geijkt portret had verwacht over onze kerkelijke gemeente in al zijn geledingen, die zal verrast zijn geweest over het uiteindelijke resultaat. Het is namelijk een intiem en kwetsbaar portret geworden van vier gemeenteleden, die te beschouwen zijn als een soort identificatiepersonages. Kijkers die zich identificeren met deze hoofdpersonen zullen namelijk merken dat de film ook iets achter hun eigen ‘scherm’ losmaakt. Het is dan ook geen amusementsfilm, maar eerder een uitnodiging om naar jezelf en je eigen leven te kijken.

De titel ‘Hier ben ik’ is ontleend aan Genesis 22 vers 7, maar wil ook iets uitdrukken van diezelfde kwetsbaarheid, die de hoofdpersonen in de film tentoonspreiden. Een kwetsbaarheid die dwars ingaat tegen de ‘stoere’ normen van onze huidige samenleving.

Film nog niet gezien? Bekijk hier de trailer en de bioscoopagenda

Of luister Areopagus terug, klik op het luidspreekicoon onder de foto’s