Bij de kerkdiensten

Autodienst voor de kerkdiensten
Kunt u zelf niet naar de kerkdienst komen? Dan kunt u gebruikmaken van de autodienst. Hiervoor zijn er 3 contactpersonen:

  • Je woont in het Oosterduinkwartier : mw. E. van Bochoven-Harssema,023 524 0273, bochoven@tele2.nl
  • Je woont ten noorden van het gemeentehuis van Bloemendaal: Anja Fennema, 023 527 6599
  • Je woont ten zuiden van het gemeentehuis van Bloemendaal: Roel Korstjens, 023 526 2075

 

Cantorij
Alweer bijna 20 jaar zing ik bij de cantorij van Bloemendaal. Natuurlijk omdat ik erg van zingen hou. Op donderdagavond zingen we, in de kerkdiensten op zondag treden we op als ‘koor’. Buiten de voorgeschreven liederen om hebben we een gevarieerd repertoire, dat Philien steeds met zorg uitzoekt. Voor mij is het fijn om zingend het geloof te beleven en zo ook uit te kunnen dragen.’ Karin Knuvelder-van Meulenaarsgraf 

Contactpersoon Cantorij: Philien Schouten, (0255) 527 111

Kinderen in de Kerk
Ook kinderen zijn natuurlijk hartstikke welkom bij ons in de dienst. We hebben voor hen een (deels) apart programma op zondag tijdens de dienst, de kinderkring (4-12 jaar). Voor de allerkleinsten (0-4 jaar) is er crèche.

Lees meer over kinderen in de kerk

Tienerkapel
Voor jongeren van 12-16 jaar is er één keer per maand Tienerkapel, een dienst apart voor hen. Lees meer over de Tienerkapel.

Hoogste tijd om eens lekker ordinair te doen

NicolienHoogste tijd om eens lekker ordinair te doen. Nee, dan heb ik het niet over net te korte rokjes op net te koude dagen, of ladderzat bij een strandtent hangen. Dat mag u allemaal zelf weten, daar ga ik niet over. Ik heb het over ‘ordinair’ in de betekenis van het Latijnse ‘ordinarium’: volgens vaste regel. U zult er het woord ‘orde’ in herkennen.

Moet ik toch even een heel klein lesje liturgie geven: onze (zondagse) liturgie bestaat eigenlijk uit twee lagen die in elkaar schuiven: het zogenaamde ordinarium, en het proprium. Het ordinarium omvat alle vaste onderdelen van een dienst, zoals votum en groet (“Onze hulp is in de naam van de Heer, …”), voorbeden en dankgebed, slotlied enzovoort.

De specifieke invulling van die zondag (het ‘eigene’ of proprium) is iedere keer weer anders, afhankelijk van de periode in het kerkelijk jaar, maar bijvoorbeeld ook of het die week een kerkelijk hoogfeest is. U kunt zich voorstellen: hoe hoger het feest, hoe specifieker de invulling. De liturgie van de paaswake hangt bijvoorbeeld helemaal aan elkaar van specifieke elementen. Denk maar aan het binnendragen van het licht en de doopgedachtenis.

Maar nu komen we dus in een periode waarin het ordinarium een prominentere plek krijgt: Pinksteren is voorbij, liturgisch gezien komen we nu in de ‘groene’ tijd: de gewone tijd door het jaar. Tot advent gebeurt er eigenlijk heel weinig. “Saai!”, zult u misschien denken. Niet helemaal van deze tijd, waarin we vooral zoeken naar ‘nieuwe ervaringen’. Zal ik u eens wat bekennen? Ik vind het heerlijk. Niet alleen omdat ik saai af en toe een verademing vind, maar omdat ik denk dat er liturgisch, maar ook theologisch, iets heel wezenlijks in dat saaie, dat ordinaire, opdoemt.

Soms hebben we het gewone nodig om opmerkzaam te kunnen zijn voor het bijzondere. En misschien herinnert de liturgie ons op die manier ook wel aan het feit dat ons leven ook geen aaneenschakeling van hoogtepunten en bijzonderheden is. Maar, zegt onze Christelijke traditie dan, misschien is het juist de kunst om dat gewone, dat ordinaire, te vieren. Omdat er dan zo maar ineens, heel onverwachts, dat Bijzondere, zich aan ons voordoet.

Namens de werkgroep Liturgie en Eredienst,
Nicolien Smits

Kerstpodium

DSC_0838-1Buiten op het Kerstpodium is een gezellig kerstprogramma met optredens:

  • Christmas Carols zingen met het Zangkasteel
  • Optredens van singersongwriter Ruben Annink en Koning van de Jeugd Stijn Harder. Lees hier hun Kerstwens
  • Presentatie: Tooske Ragas
  • Locatie: Kerkplein

En natuurlijk Glühwein en chocolademelk!

In de ark, in de kark…

1092_20160703_1035_X-E2

Na drie zondagen het verhaal van de ark van Noach te hebben gelezen, zijn we afgelopen zondag dit verhaal maar eens gaan uitspelen. Aan de hand van het lange Noach-gedicht van voormalig dorpsgenoot  Michel van de Plas stroomde de ark vol met grote en kleine olifanten, mieren, goudvissen en biggetjes.

Net als Jona in vis, kregen ze tal van gebeden te bidden in de ark.  De duiven vlogen af en aan om te melden hoe de aarde er voorstond.

En aan het einde van de dienst liep iedereen onder de regenboog naar buiten waar de kinderen die overstappen van Kinderkring naar Jeugdkapel in de kerktuin levende duiven loslieten. Een aloud verhaal kwam tot leven in een bericht dat smacht naar een andere wereld. Een wereld waar angst, verdriet en onrecht het loodje hebben gelegd.

Foto’s zijn van Frans Kraan

Column: sorry

sorryHet zijn van die momenten: einde van een lange (werk)dag, kinderen klieren en kibbelen, en op een gegeven moment ben je het echt zat en schiet je flink uit je slof. Beduusd schieten ze hun kamer in, om vervolgens vijf minuten later beplakt met allemaal met ‘sorry’ beschreven notitieblaadjes weer (giechelend) tevoorschijn te komen.

En opeens moest ik denken aan het ‘mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa’ dat vroeger aan het begin van de mis werd uitgesproken. Daar is onze huidige sorrycultuur wel een zeer slap aftreksel van. Maar ook onze eigen protestantse kerk kent een stevige traditie als het gaat om schuldbelijdenis. Altijd ergens aan het begin van de dienst. ‘Verootmoediging’ wordt het nu wat eufemistisch genoemd in het nieuwe dienstboek. Maar de wat ouderen onder u hebben wellicht nog de stevige tweeslag ‘schuldbelijdenis – genadeverkondiging’ meegemaakt. Waarbij toch eigenlijk vooral benadrukt werd dat wij als zondige mensen voor God staan. Niet-waardig. En daar begint de eredienst dan mee…. Blij dat we daarvan af zijn. Kous af.

Of toch niet? In de Bergrede zegt Jezus dat, als we voor het altaar staan, en bedenken dat een van onze broeders iets tegen ons heeft, we terstond naar huis moeten keren, ons moeten verzoenen en dan weer terug moeten keren om de altaardienst te voltooien. Ik geloof niet dat dat betekent dat ik dan onmiddellijk op mijn fiets hoef te springen om mijn buurvrouw excuses aan te bieden, maar ik denk wel dat Jezus daarmee wil zeggen dat het belangrijk is hóe we voor God treden. En dat het daarbij vooral gaat om onze verhouding tot onze naaste.

En er gaat nogal wat mis tussen mensen. Misschien lijkt dat niet in ons Facebook-gelikte wereldje, maar we (ik in ieder geval) kleunen er nogal eens naast, waardoor een ander beschadigd achterblijft; of dat nu is uit kortzichtigheid, domheid, eigenbelang of gewoon omdat we zelf beschadigd zijn. En dan kan het misschien juist wel heel bevrijdend zijn om je gezien te weten door die God van Israël en Jezus, die ondanks onze miskleunen iedere keer weer opnieuw begint met ons, opdat wij steeds weer opnieuw kunnen beginnen met onze naaste.

Namens de Werkgroep Liturgie en Eredienst,
Nicolien Smits

Afscheid van Cees

3269_20161030_1202_x-e2Na jarenlang als koster keihard gewerkt te hebben voor onze kerk, nam Cees Varkevisser afscheid op zondag 30 oktober. Met een ‘rommelkunstwerk’ en zanggroep barbers & bishops zetten we hem in het zonnetje. Bedankt Cees!