We hebben een nieuwe koster!

Huib Hoogeveen

‘Ik ben geboren in Huizen. Daar gingen we destijds ook naar de kerk. Mijn moeder woont nog in hetzelfde huis. In het dorp liepen er toen ook mensen in klederdracht. Na de school ben ik de opleiding voor psychiatrische zorg gaan doen. Deze was verbonden aan een kliniek in Leiden, dus ik moest die kant op, maar in Leiden kon ik geen woonruimte vinden. Daarom zijn we in Hoofddorp gaan wonen. Toen ik in Cruquius ging werken, zijn wij met onze zoon naar Haarlem gegaan. Daar hebben we ook pleegkinderen opgevoed. Op een gegeven moment waren de kinderen de deur uit. Het grote huis ging toen toch wel heel leeg aanvoelen en daarom zijn we kleiner gaan wonen.

In de verpleging heb ik leidinggegeven in projecten voor mensen met psychiatrische stoornissen en ook in een activiteitencentrum. Ook dak- en thuislozen heb ik onder mijn hoede gehad. Na een jaar of tien ben ik naar de ouderenzorg gegaan. Ik werkte ook in de wijkverpleging om meer individueel zorg te verlenen. Daar had ik het erg naar mijn zin totdat we werden overgenomen door een andere organisatie. Ik was daarna meer tijd kwijt met organisatorische dingen en administratie dan met de mensen.

Toen kwam deze kostersvacature voorbij. Ik ben aangenomen voor 10 uur in de week en per 1 november ben ik begonnen. Ik had er nooit aan gedacht om zoiets in een kerk te gaan doen. Ik wil me nu richten op het positieve aspect van de mensen, minder op onvermogen en ziekte. Koster-zijn is een veelzijdige taak, ook door rouw- en trouwdiensten. Ik zie een koster ook als een conciërge van de kerk. Ik heb nu een paar dagen gewerkt en dat voelt heel goed. Er kwam iets op mijn pad waarvan ik niet wist dat ik het zocht. Ik vind de spirituele kant van de kerk heel mooi, maar ik ben niet aangesloten bij een kerkgenootschap.

Ik voel me hier heel erg welkom en het ziet ernaar uit dat dit mijn baan gaat worden. Dit is een inspirerende omgeving. Verder is het een ontmoetingsplaats, wat ik ook waardevol vind. Ter oriëntatie op deze baan heb ik de documentairefilm Hier Ben Ik van Sarah Vos en Sander Snoep gezien. Hierin spelen de predikant Ad van Nieuwpoort en mensen van deze kerk een belangrijke rol. Ik vond de documentaire heel interessant. Verder is dit kerkgebouw een monument om verliefd op te worden. Het lijkt me een mooie doelstelling om dit soort plaatsten waar het geloof wordt doorgegeven in stand te houden.

33 jaar geleden zijn wij getrouwd. Toen kreeg ik van mijn moeder een heel mooi trouwpak van een gerenommeerd merk. Na de trouwdag ging het pak in de kast. Een aantal jaren later was er een gelegenheid om dat pak weer eens aan te doen. Toen zaten er allemaal gaatjes in: een mot had toegeslagen. Ter gelegenheid van deze aanstelling heb ik nu twee pakken aangeschaft. De koster is ook gastheer en mijn vrouw is er heel gelukkig van geworden.

Vroeger heb ik veel gesport, tafeltennis en voetbal. Nu volg ik een aantal sportcompetities, onder andere de korfbalwedstrijden van mijn zoon wanneer deze thuis speelt. Mij kun je niet storen tijdens Studio Sport op zondagavond.

Ik heb een volkstuin met een kleine kas en een prieel. Daar heb ik allerlei groentes, ook ‘vergeten’ groentes zoals groenlof en ik kweek ook met een oud tomatenras. Ik luister graag naar popmuziek en ik ga ook graag naar concerten, Pink Floyd, U2, dat soort zaken. Niet naar festivals, want dat is meer voor de jeugd. Ik zit liever in een zaal waar wat ruimte is. Ik draag vaak T-shirts die ik bij een concert koop. En ik zing ook nog. We zingen met Koor Amor liederen van Taizé, mantra’s, Afrikaanse volksmuziek et cetera; alles om de stem vrij te maken. De muziek die wij zingen heeft heel vaak een religieuze inslag en dat vind ik prima. Het is een inloopkoor; gewoon twee uur zingen. Ik heb vroeger veel met dementerende ouderen gewerkt. Ook voor hen is zingen belangrijk en daarom heb ik ook met hen altijd veel gezongen.

En tot slot vergeet ik bijna iets heel belangrijks: dat is mijn kleindochter van bijna twee jaar. Ik geniet heel erg van het om de week oppassen op de kleine Nieke.’

Interview door Herman Schippers