Tegengif

Via WhatsApp kreeg ik vandaag een foto met daarop een man die vanaf zijn zonovergoten balkon zwaait naar zijn vrouw die vanaf beneden terugzwaait. Het ziet er allemaal heel vrolijk uit. De lucht is strakblauw, de bloemetjes op het balkon zijn net uitgekomen en ik zie lachende gezichten. En toch, toch is alles mis. Want die man die op veel te jonge leeftijd moest worden opgenomen in het verpleegtehuis mag volgens de laatste maatregelen geen bezoek meer ontvangen en ook niet meer even naar buiten. Zijn vrouw die beneden staat te zwaaien (velen van u zullen weten over wie dit gaat) wil natuurlijk het liefst bij haar man zijn. Maar er hangt iets in de lucht dat dit onmogelijk maakt. Hartverscheurend.

Voor mij is deze foto de samenvatting van wat er deze dagen in ons land en in onze wereld gebeurt. De rust lijkt weergekeerd in onze op hol geslagen samenleving. Even geen verre reizen, geen stinkende files. Even geen eindeloze borrelfeestjes. Maar rust. Quarantaine. Tijd voor bezinning. Stilgezet worden. Ontdekken wat nu ook alweer de echte vitale beroepen zijn in onze wereld. Maar tegelijk zien we zoveel leed. Terwijl we nog maar aan het begin staan van deze crisis. We zien hoe vooral de kwetsbaren het weer moeten ontgelden. De ouderen onder ons geïsoleerd, de zieken die voorlopig niet geholpen kunnen worden. De angst en onzekerheid bij onze kinderen. En dan heb ik het nog niet over alle vluchtelingen, daklozen en mensen opgepropt in een te kleine flat. Ook in ons land. Nu de aanloopcentra noodgedwongen moeten sluiten. We zien het verdriet bij hardwerkende ondernemers die hun zaak zien verdampen met grote onzekerheid tot gevolg.

En toch wordt het Pasen. En we gaat dat vieren. Hoe dan ook. Die Paasweek laten we ons niet afpakken. Het zal allemaal anders gaan. Er wordt een dringend beroep gedaan op onze creativiteit maar we gaan het wel vieren. Want juist nu is tegengif nodig. Tegengif tegen de angst en tegen het eenzaamheidsvirus om met onze Koning te spreken. En het Paasverhaal is door alle eeuwen heen probaat tegengif gebleken tegen wat ons in crisistijden kan overspoelen. Het is het verhaal over een weg door vele wateren heen. Over leven sterker dan de dood. En vooral over de Liefde die overwint. Die vogeltjes die ik hoor fluiten op die foto hebben gelijk. Er komt een andere tijd. Een nieuwe toekomst dient zich aan. Laten we ons daaraan vast houden en goed op elkaar blijven letten.

Ad van Nieuwpoort